Ik leef niet trager omdat ik niet mee kan.

Ik leef trager omdat ik meer waarneem.

Waar de wereld snelheid waardeert,

waardeert mijn systeem afstemming.

Waar efficiëntie wordt beloond,

zoekt mijn lichaam veiligheid.

Autisme is geen probleem van gedrag.

Het is een verhaal van overbelasting,

van te veel tegelijk,

van een wereld die zelden pauzeert.

Wat vaak “rigide” wordt genoemd,

is eigenlijk een vorm van zelfbescherming.

Wat “gevoelig” heet,

is een fijn afgesteld instrument

dat nooit is ontworpen voor lawaai.

Ik heb geleerd te maskeren

om erbij te horen.

Maar maskeren kost energie.

En energie is eindig.

Wanneer ik stop met aanpassen,

verschijnt er iets anders:

helderheid, eerlijkheid, diepgang.

Niet omdat ik beter word,

maar omdat ik mezelf niet langer verlaat.

Autisme vraagt geen fix.

Het vraagt ruimte.

Ritme.

Relatie.

Niet: hoe krijg ik jou normaal?

Maar: wat heb jij nodig om te ademen?

Misschien is autisme geen afwijking van de mens,

maar een herinnering

aan hoe menselijk we ooit waren.

En misschien begint geluk niet bij aanpassen,

maar bij eindelijk mogen zijn.